De tijd vliegt voorbij en naarmate je ouder wordt lijkt dat proces zich alsmaar sneller te voltrekken. Druk druk druk.

De waan van de dag regeert. Dat is dan ook de reden om ons tentje in de auto te gooien en richting Ardennen af te reizen. Uitwaaien. Wanneer Pepper en ik daar aan toe zijn, brengt dat immer onvoorziene avonturen met zich mee. Zo ook nu.

De hele middag slenteren wij rond in La Roche. Pepper “drapeert” zich gelijk de Queen of Sheba midden op een bergje kiezelstenen in de Ourthe en laat al haar zorgen meevoeren met de snelle stroming.

Wij bezoeken wat terrassen waarbij zij zoals te doen gebruikelijk dé toeristische attractie vormt door keer op keer een aanval te doen op mijn biertje en voordat wij uit La Roche vertrekken, bezoeken wij de kerk. Het is er heerlijk koel. Even uitpuffen, kaarsje opsteken en de gedachten de vrije loop laten.

Opeens horen wij wat geschuivel. Komt er een grote Schapendoes aanwandelen. Hij stelt zich eerst voor aan Mevrouw De Pepperoni en meent vervolgens ongegeneerd mij te moeten besnuffelen. Het dier draagt weliswaar een halsband maar zijn baasje is in geen velden of wegen te bekennen. Ik vermoed dat de hond in een onbewaakt ogenblik de kerk is ingewandeld en zichzelf per ongeluk heeft opgesloten. Redders in nood als wij zijn, nemen wij hem bij zijn halsband en lopen gedrieën richting uitgang.

Maar wat ik ook probeer… de deur is en blijft dicht.

Dat kan dus nog gezellig worden. Ook de zij-ingang is afgesloten en om hulp roepen in het huis van God lijkt ons wat al te overdreven. Het moet hier veilig genoeg zijn.

De Schapendoes kuiert richting preekstoel. Deze heeft een wenteltrap met daaronder een nis. Ik loop de hond achterna en tref een slapende man aan. Voorzichtig onderneem ik een poging om hem wakker te maken. Dat lukt, waarop ik hem in mijn beste Frans onze situatie probeer uit te leggen. André, zo heet hij moet alleen maar lachen. Hij weet ons vervolgens te melden dat wij tot de volgende ochtend half acht van onze vrijheid beroofd zullen blijven omdat pas dan een non in burger de deur naar de zonnige wereld zal ontgrendelen.

Voor André en Nova (de Schapendoes!) een bekend ritueel, zo blijkt. Waar kun je je als dakloze ook beter verschansen dan in het huis van God? Flexibel als wij zijn, besluiten wij van de nood een deugd te maken.

Achtereenvolgens ontsteken wij (na inworp van 2 Euro in het offerblok) drie waxinelichtjes in de nis onder de wenteltrap, komen de Ardenner worsten die ik die middag heb gekocht uit mijn rugzak tevoorschijn en ontkurken wij met behulp van een zakmes een fles rode wijn (NEE géén Miswijn!) waarop André en ik elkaar uitgebreid ons levensverhaal vertellen en Nova en Pepper het huis van God verkennen hetgeen resulteert in twee grote plassen precies in het middenpad die naarmate de uren verstrijken langzaam opdrogen en niet meer te zien zijn als wij om klokslag half acht een non in burger de schrik van haar leven bezorgen.

Logischerwijs hebben Pepper en ik om tien voor half acht de “schuilplaats” van André en Nova al verlaten nadat wij uitgebreid afscheid hebben genomen.. Wij willen per slot van rekening hun vertrouwde illegale overnachtingsadres niet verraden. Daarom hebben wij een plekje achter in de kerk gezocht, dichtbij de deur naar de vrijheid. De non schrikt zich wezenloos en biedt duizend excuses aan voor het feit dat zij niet heeft gecheckt of er nog bezoekers in de kerk waren alvorens zij hem de avond tevoren heeft afgesloten. Nee… koffie willen wij niet. Want zouden wij nog langer in de kerk blijven dan zou Nova absoluut op zoek gaan naar zijn nieuwe vriendin en in de onderhavige situatie willen wij dat toch niet op ons geweten hebben…

Vrouwtje van Pepper alias Mevrouw de Pepperoni

Op Twitter: @Globetrotter53